„UCZUCIA ZWYKŁE
Świat Harryego mieścił się w ścianach laboratorium. Przez matowe szyby okien nie widziało się nic. Panujący tu surowy reżim, lakoniczny, wyrazisty sposób mówienia profesora, otoczenie znane do najdrobniejszych szczegółów — wszystko to zdawało się sprzyjać przywróceniu jego działalności umysłowej, nadawało jej określony kierunek.
Profesor nie mógł się na nic uskarżać. Wszystko się odbywało według zawczasu przewidzianego planu. Uczeń był zdolny i sumienny. Szybko i w milczeniu wykonywał zlecone prace, odpowiadał zwięźle i ściśle na pytania profesora. Czemuż tedy oczy Traubego często zdradzały trwogę Niespokojnym wzrokiem obserwował swego wychowanka, jak gdyby usiłował na próżno coś w nim wyczytać.
Chwilami w oczach Harryego pojawiało się mgliste zadowolenie, jak gdyby cień radości. Zdarzało się to bądź po udanym doświadczeniu, bądź nawet bez widomych przyczyn zewnętrznych.Niebezpieczne siły! Lecz dlaczego Czyżby pojawienie się własnego stosunku do otaczającego świata, stosunku nie chłodnego, wynikającego ze ściśle logicznego rozumowania, lecz emocjonalnego, kryło w sobie jakieś niebezpieczeństwo
Traube stracił równowagę ducha. Ocknąwszy się z zadumy, przemierzał dużymi krokami pokój, potem siadał i znów pogrążał się w myślach.“(10)