„Przygotowania tymczasem ukończone, obaj mają dobry punkt oparcia dla swych nóg, odźwierny mocno trzyma jedną ręką, a drugą zadaje bykowi ukłucie w zad — niewinny poniekąd środek do popędzenia go naprzód ukłucie szpilką.
Nowa eksplozja, boho! Pocztarek nie śmieje się teraz, nie beczy teraz. Ziemia ucieka mu z pod nóg, — zarówno on, jak i towarzysz jego, wydają się niby te plewy w powietrzu. O, co znaczy dwoje ludzi wobec przewagi wołu! Nagle obydwaj leżą na ziemi, porzuceni, ciśnięci na stronę, a odźwierny trzyma jeszcze linkę w ręce, on i teraz nie wypuścił jej z garści — mężnie się sprawił, tylko że się lina przetarła.
Owszem, a byk był wolny.
Otóż i stoi sobie na wolności zwierzę, jednobtej maści brunatnej i błyszczące, cetnarową swą wagą spoczywa na krótkich nogach. Ogromna szyja posiada grubość niemal całego zwierzęcia, a siłę parowozu. Zwierzę jest widowiskiem.
Jest widowiskiem, lecz ludzie znieść go nie mogą, ludzie są gośćmi sanatorjum i wydają okrzyk, opadając niemal na kolana, są strwożeni. Zapanowuje śród nich jakaś bezradność, a choć zwierzę jest brunatne i błyszczące, promieniuje z niego chłód i niebezpieczeństwo, ludzie czują się nieswojo. W pierwszej chwili nikt się nie porusza, prócz obu chłopców, nie mogą oni opanować swej ciekawości i wdrapują się na górę, by mieć lepszy widok. A, jakgdyby to posłużyło sygnałem, i inni wdrapują się za nimi na górę. Tutaj odetchnęb; ludzie nabrali znów odwagi, czują się w cyrku, są widzami w cyrku.“(16)