„przebiegał mnie dreszcz, mruczałem szeptem jej zaklęcia. W pewnej chwili klękała przytrzymując mnie tylko za pasek; wtedy opisywałem jej dokładnie wszystko, co widać w dole. Potem w nocy śniło mi się, że spadam na karawan, w wieńce, na gładkie, gorące ciało. Mój skowyt budził babkę. Brałem krople. Ale ludzie umierali znów kogoś chowano, znowu pod moimi nogami przesuwał się kondukt. Odeszła na jesieni. We wrześniu rodzice wrócili wcześniejszym pociągiem i zastali nas splecionych, śpiewających, objętych nad padołem, wśród dzwonów i pisku jaskółek. Grzebano panią Rajską, przełożoną pensji. Zakradł się cicho na balkon i nagle porwał mnie w ręce. Krzyczał, że mogłem się zabić, czwarte piętro, szalona, obłąkana! A błagałem, żeby mnie puścił, dzwony jeszcze biły, karawan zaraz miał przejść pod balkonem. Chciałem patrzyć w otchłań z jej objęć, poczuć na piersi łaskoczący znaczek, zwinne dotknięcie jej palca. Czy to z tych pogrzebów wziął się mój lęk przed wysokością
AbeBea. Studencka miłość odarta z wdzięku przez wojnę. Ostra obyczajowość okupacji, nocne wódki, seanse metafizyczne, bełkot. Dewaluuje się styl zabawnej rozmówki, ogołocenie, szarzyzna i groza bytowania wytwarzają rodzaj próżni, w której rosną przede wszystkim napięcia psychologiczne. Ludzie stają się dla siebie ważniejsi, bardziej wyczuwalni. Poznają się szybciej, przenikliwiej. Po pijanemu krzyczą o swoich nienawiściach i kompleksach. Picie halucynacyjne, rozmowy szaleńcze, trafienia i dotknięcia. Odpada rozrywka towarzyska, dąży się do euforii lub rozpaczy, stosuje się prowokacje i próby świadomości. Chcą mniej udawać — chcą się dowiedzieć, kim są; szukanie własnej prawdy poza konwencją i morderstwem.“(9)