„Okno znajdujące się na wysokości okna pokoju Locha należało do ostatniego pkoju na samej górze. Widać było przez nie połamane łóżko z materacem, obsuniętym w połowie na ziemię. Materac trzymał się jeszcze jako tako, a poprzez jego wypukłości i zagłębienia prze suwał się z wolna cień drzewa, gałęzi i liści.
Okno frontowego pokoju było z lekka uniesione i iskrzyło się teraz w promieniach popołudniowego słońca. Widać było przez nie tylko jeden filar łóżka, na którym ktoś zawiesił kapelusz. Bo, szczerze mówiąc, tam jednak ktoś mieszkał, prędzej czy później Loch musiał sobie przecież przypomnieć. Był to tylko pan Holifield, który pracował jako nocny dozorca w odziarnialni bawełny i spał całe dnie. Na przeciwległej ścianie wisiał obraz w szeaokiej ramie, akurat na tyle tylko przekrzywiony, że od czasu do czasu wydawało się, iż go ktoś naprostował. W szkle obrazu odbijało się czasami światło dochodzące z zewnątrz, a w nim rząd ptaków, nanizanych na gałęzie drzewa, i wtedy pan Holifield miewał swoje sny.
Loch widział to wszystko przez szparę w rzędzie cedrów — akurat jednego było brak — obejmował wzrokiem całą tę posiadłość, jak gdyby była jego własnością, począwszy od frontowej werandy, a skończywszy na szałasowatym tyle domu i zacienionej altanie. Kochał to odmiennym zupełnie rodzajem miłości, pełnej zapachu butwiejących, czarnych liści, zmieniających się powoli w czarny pył. Wbijał wzrok w gęsty cień, rzucany przez cztery ogromne drzewa figowe, świadomy tego, że niebawem będzie je znowu okradał z owoców, jeżeli lipiec tego roku w ogóle nadejdzie. Nad ich gęstym cieniem jak łódź lśniło błękitne niebo — gorące jak bitwa, jak płomień gorejące. Chłopcy od sianokosów, z którymi wieczorami wyjeżdżała siostra Locha (wbrew woli ojca i za cichą zgodą matki), śpiewać będą jak zwykle „Deszczu już nie będzie więcej". Nawet gdy zamykał oczy, pod powiekami miał pasma światła i cienia, oddzielone od siebie, tyle że odwrócone do góry nogami.“(7)