„Nietrudno też wyobrazić sobie drogę odwrotną ogólnej kancerogenezy, łącznie z jatrogennie uwarunkowanymi nowotworami (np. częstsze pojawianie się nowotworów u ludzi z transplantowanymi narządami). Dla przejrzystości wywodów rozpocznijmy od poziomu tkanki (narządu), która z najrozmaitszych powodów, w całości lub w części, wprowadzana jest w stan daleki od równowagi (np. naświetlanie skóry promieniami jonizującymi, spożywanie kancerogenów wybiórczo łączących się z komórkami wątroby). Zakładając, że wszystkie komórki danej części tkanki lub narządu poddane są dostatecznie długo identycznemu działaniu czynnika kancerogennego, nietrudno zauważyć, że zgodnie z wieloma doświadczeniami, czynniki kancerogenne nie tylko warunkują powstanie nowotworu, ale o wiele częściej prowadzą do niespecyficznego uszkodzenia komórek z ich śmiercią włącznie. Pozostaje więc odpowiedzieć na pytanie, które z tych komórek przeżyją Te, które dokonują samoorganizacji w kierunku nowotworu! Od niedawna określa się je mianem nieśmiertelnych, a posiadanie takiej zdolności uważane jest za pierwszy, konieczny etap indukcji nowotworu i nazywa się go cellular immortalization (patrz rozdz. III, C).“(6)