„— Owszem. Możesz go sobie zabrać wraz ze wszystkim, co się w nim znajduje.
Pitou w przygnębieniu szedł w górę po schodach (jego klasa mieściła się nćf pierwszym piętrze). Wszedł do sali, gdzie około czterdziestu uczniów, udając, że są czymś zajęci, zgromadziło się dokoła dużej tablicy. Pitou ostrożnie podniósł wieko swego pulpitu, sprawdził, czy wszystkie należące do niego utensylia szkolne są na miejscu, poskładał je starannie, co doskonale świadczyło o jego schludności, po czym powolnym i równym krokiem ruszył wzdłuż korytarza.
Na górze przy stopniach stał ksiądz Fortier i wyciągniętą ręką, w której tkwiła dyscyplina, wskazywał na schody.
Trzeba się było jednak jakoś wydobyć z tej matni. Wobec iego Pitou skulił się, ile tylko się dało. Nie uchroniło go to jednak przed tym, że po drodze został porządnie zdzielony owym przyrządem, któremu ksiądz Fortier zawdzięczał w niemałym stopniu postępy swych najlepszych pupilów, a który tak często, choć — jak mogliśmy to stwierdzić — z dość mizernym rezultatem, gościł na plecach naszego bohatera, Anioła Pitou.
Skorzystajmy więc z tego, że wspomniany Pitou, ocierając ostatnie łzy, maszeruje ze swym pulpitem na głowie w stronę Pleux, gdzie mieszkała jego ciotka, by w paru bodaj słowach opisać jego wygląd zewnętrzny i coś niecoś powiedzieć o jego życiu.“(12)