Jeszcze ostrzejszą krytykę

„Jeszcze ostrzejszą krytykę gen. Sosnkowskiego wywołało rozciągnięcie ponad wszelką rozsądną miarę tajemnicy wojskowej przy transportach koncentracyjnych. Skrajne ograniczenie kręgu oficerów zorientowanych w marszrutach i miejscach wyładunku transportów zdawało z trudem egzamin w warunkach pokojowych. Nie zdało go w warunkach wojennych, gdy poczynając od 3 września koleje polskie stały się dla Luftwaffe celem numer jeden. Ponieważ nieliczni wtajemniczeni w bieg transportów oficerowie tracili łączność w systematycznie przerywanych podczas nalotów liniach napowietrznych wzdłuż szlaków kolejowych, bardzo szybko zapanowała w transportach sytuacja „nikt nic nie wie". Czy mogło być inaczej, gdy — jak zauważa gen. Sosnkowski — nawet dowódcy transportów nie mieli prawa znać nazw stacji docelowych
Mało która dywizja polska dotarła do miejsca wyładunku w całości, zatem mało która wchodziła do walki w pełnej swej sile i we właściwym czasie; odnosiło się to również do dywizji dowodzonych przez gen. Sosnkowskiego.
Bestialskie i systematyczne bombardowania kolei w dalszych dniach wojny doprowadziły do stopniowego wyeliminowania ich jako podstawowego środka transportu. To unieruchomienie naszego krwiobiegu musiało dodatkowo przyczynić się do klęski21.“(1)